Dankwoord/ Biografie

Hiep hiep halo!

Heb een kaartje gewonnen. Dus bij deze mijn dank aan Leon, alle trouwe lezers en fans. Zonder jullie was het me allemaal niet gelukt! Het stond voor mij natuurlijk al als een paal boven kijf dat ik zou gaan winnen. Het was in feite al een feit toen ik begon met bloggen.

Bloggen is me niks tegen gevallen maar ik denk dat ik hierna toch maar weer terug ga naar mijn oude hobby en zinvolle tijdsbesteding, namelijk reacties plaatsen op allerlei fora. Ik mis toch een beetje die respons bij het bloggen. Het zal mijn gebrek aan aandacht en sociale contacten in de 'echte wereld' wel zijn. Ik praat soms toch een beetje tegen een virtuele muur heb ik het idee. Bij zo'n forum is dat anders, interactiever. Meestal heb je binnen een paar minuten wel weer reactie op je bericht. zoiets van "vieze takkeslet ga je onzin ergens anders neerschrijven" of "ben je echt zo dom? wat lopen er toch zielige mensen rond op deze wereld" Leuk vind ik dat. Je ziet ze al helemaal rood aanlopen achter hun beeldschermpje, slaan met het toetsenbord...Ik zeg altijd maar zo 'beter negatieve aandacht dan geen aandacht.


Voor de liefhebbers hier al even in vogelvlucht mijn jeugd(word ik schijnbaar nog over geinterviewd). Nou daar kan ik kort in zijn; mijn jeugd was fantastisch. Een kind kan zich geen betere jeugd wensen. Mijn moeder was succesvol alcoholiste ( is ze nog steeds trouwens) en mijn vader professioneel potloodventer. "Ik heb mijn potlood gekregen met een hoger doel, namelijk het leven van andere mensen inkleuren" zei mijn pap altijd. Zo kwam het ook dat pap en mams elkaar ontmoeten.

Pap stond weer eens in de bosjes met zijn potlood te zwaaien bij Enschede-Zuid toen mam daar aangezwalkt kwam. Mam was eigenlijk altijd al een trendsetter. Ze was de voorloper van wat we tegenwoordig 'breezersletjes' noemen. Een sherrysletje zeg maar. Mam zag het potlood van ons pap en zei "daar kan ik wel wat mee in ruil voor een glaasje sherry".
Negen maanden later was ik daar. 2 van zulke genetische wonders moesten natuurlijk wel een talentje voortbrengen. Mijn jeugd was ook heel makkelijk. Alles ging me van een leien dakje en het werd er met de sherryfles ingegoten. Van paps kreeg ik altijd een potlood om mee te spelen. Dit is mijn ontwikkeling zeer ten goede gekomen want ik ging ermee op ontdekkingsreis...van alles uitproberen; sabbelen, kauwen, hakenkruizen tekenen op het behang bij buurvouw Sietske, anale pentratie van onze cavia Sjonnie, met een scherp geslepen punt en behulp van een elastiekje afvuren op de oogkassen van de buurjongen....totdat ik ontdekte dat ik er ook verhaaltjes mee kon schrijven....de rest van deze successtory laat zich natuurlijk niet meer raden...