Hiep hiep halo!
Heb een kaartje gewonnen. Dus bij deze mijn dank aan Leon, alle trouwe lezers en fans. Zonder jullie was het me allemaal niet gelukt! Het stond voor mij natuurlijk al als een paal boven kijf dat ik zou gaan winnen. Het was in feite al een feit toen ik begon met bloggen.
Bloggen is me niks tegen gevallen maar ik denk dat ik hierna toch maar weer terug ga naar mijn oude hobby en zinvolle tijdsbesteding, namelijk reacties plaatsen op allerlei fora. Ik mis toch een beetje die respons bij het bloggen. Het zal mijn gebrek aan aandacht en sociale contacten in de 'echte wereld' wel zijn. Ik praat soms toch een beetje tegen een virtuele muur heb ik het idee. Bij zo'n forum is dat anders, interactiever. Meestal heb je binnen een paar minuten wel weer reactie op je bericht. zoiets van "vieze takkeslet ga je onzin ergens anders neerschrijven" of "ben je echt zo dom? wat lopen er toch zielige mensen rond op deze wereld" Leuk vind ik dat. Je ziet ze al helemaal rood aanlopen achter hun beeldschermpje, slaan met het toetsenbord...Ik zeg altijd maar zo 'beter negatieve aandacht dan geen aandacht.
Voor de liefhebbers hier al even in vogelvlucht mijn jeugd(word ik schijnbaar nog over geinterviewd). Nou daar kan ik kort in zijn; mijn jeugd was fantastisch. Een kind kan zich geen betere jeugd wensen. Mijn moeder was succesvol alcoholiste ( is ze nog steeds trouwens) en mijn vader professioneel potloodventer. "Ik heb mijn potlood gekregen met een hoger doel, namelijk het leven van andere mensen inkleuren" zei mijn pap altijd. Zo kwam het ook dat pap en mams elkaar ontmoeten.
Pap stond weer eens in de bosjes met zijn potlood te zwaaien bij Enschede-Zuid toen mam daar aangezwalkt kwam. Mam was eigenlijk altijd al een trendsetter. Ze was de voorloper van wat we tegenwoordig 'breezersletjes' noemen. Een sherrysletje zeg maar. Mam zag het potlood van ons pap en zei "daar kan ik wel wat mee in ruil voor een glaasje sherry".
Negen maanden later was ik daar. 2 van zulke genetische wonders moesten natuurlijk wel een talentje voortbrengen. Mijn jeugd was ook heel makkelijk. Alles ging me van een leien dakje en het werd er met de sherryfles ingegoten. Van paps kreeg ik altijd een potlood om mee te spelen. Dit is mijn ontwikkeling zeer ten goede gekomen want ik ging ermee op ontdekkingsreis...van alles uitproberen; sabbelen, kauwen, hakenkruizen tekenen op het behang bij buurvouw Sietske, anale pentratie van onze cavia Sjonnie, met een scherp geslepen punt en behulp van een elastiekje afvuren op de oogkassen van de buurjongen....totdat ik ontdekte dat ik er ook verhaaltjes mee kon schrijven....de rest van deze successtory laat zich natuurlijk niet meer raden...
woensdag 19 augustus 2009
woensdag 12 augustus 2009
Gekleineerd
Vandaag is een dag van zowel opluchting als teleurstelling voor mij en mijn vriend Erik. Jarenlang hebben we bij verschillende artsen, specialisten en klinieken gelopen op zoek naar een oplossing voor de ziekte van Erik. Niemand kon hem helpen! Op een gegeven moment verzand je als stel dan in een continu gevoel van machteloosheid en wanhoop. Altijd maar weer van het kastje naar de muur. Onbegrip vanuit je omgeving wat vervolgens leidt tot een alleen maar toenemende onzekerheid. Een in de eerste instantie ‘klein’ probleem kan behoorlijk vervelende vormen aan gaan nemen..
Op een gegeven moment werd Erik suïcidaal. Hij kon er niet meer mee leven zei hij. Therapie en vele praatsessies met lotgenotengroep ‘De Calimero’ hebben hem er weer bovenop geholpen...hem zijn zelfvertrouwen terug gegeven. Ik kon hem wel vertellen dat het er allemaal niet zoveel toe deed maar van mij wou hij het niet aannemen! Als we het toch allemaal van tevoren hadden geweten! Het probleem van Erik werd steeds kleiner en kleiner en onze frustraties steeds groter en groter! Het schuldgevoel dat ik nu heb, wetende dat ik het probleem grotendeels zelf veroorzaakt heb!
We zijn allebei ook gewoon dol op Rucola sla. Die lekkere knapperige blaadjes met hun nootachtige smaak. We aten het misschien wel 3 keer in de week. Mijn god, als je er toch achteraf over nadenkt….
En vandaag gewoon op mijn werk…even in de pauze het nieuws lezen op NU.nl. Na jaren van ellende stond daar zomaar ineens het verlossende antwoord op de vraag waarom de penis van Erik maar kleiner en kleiner werd:
Paniek in Duitsland om rucola
Uitgegeven: 12 augustus 2009 14:52
Laatst gewijzigd: 12 augustus 2009 17:41
HANNOVER - Duitse supermarkten halen rucola uit de schappen omdat tussen de bladeren het giftige klein kruiskruid kan zitten.
De discounter Plus maakte woensdag bekend uit voorzorg de slasoort voorlopig nergens meer te verkopen.
Plus reageerde op een waarschuwing van een Duitse wetenschapper. De onderzoeker van het farmaceutisch instituut van de universiteit Bonn stelde vast dat zich tussen rucola die in de Bondsrepubliek te koop is, bladeren van klein kruiskruid kunnen bevinden.
Verdachte gevallen
Zelfs kleine hoeveelheden van deze plant kunnen schadelijk zijn voor de gezondheid, aldus de deskundige.
Hij onderzocht aanvankelijk een verpakking uit een supermarkt in Hannover, maar stuitte daarna ook in andere winkels op verdachte gevallen.
http://www.nu.nl/gezondheid/2058786/paniek-in-duitsland-om-rucola.html
KLEIN KRUISKRUID!!! Wie had dat verdomme kunnen bedenken! Verdriet! Tranen! "Sla is konijnenvoer" zei mijn broer altijd al…Achteraf zie je de puzzelstukjes allemaal op hun plaats vallen. Ooit een konijn met een enorme leute voorbij zien komen?! Juist...ik ook niet! En mijn broer de 'anti-sla' activist heeft de grootste paling van de hele voetbalclub. Zowel in diameters als in lengte. Daar staat ie in de wijde omgeving om bekend.
Wat een bak ellende! Maar we moeten positief blijven denken! Het enige positieve dat ik nu aan dit hele verhaal zie is dat ik, als oprichtster van het DAF ( Doperwten Actie Front) , van mening ben dat dit de comeback van de doperwt indirect wel ten goede zal komen. Misschien kunnen we hier zo nog een beetje een slaatje uit slaan. Erik probeert ook afleiding te zoeken door zich nu tevens ten volle in te zetten voor de stichting. Hij weet immers als geen ander hoe het voelt om een dopewrt te zijn; klein en onbegrepen…un Petit peul.
Een beetje een trauma heeft Erik er wel aan over gehouden. De radio kan even niet meer aan. Zodra ie dat liedje hoort "Slaaaaaaahaaaahaaaa(p lekker ding)" draait ie volledig door. In de supermarkt begon hij net te hyperventileren toen we bij de groenteafdeling langs de kroppen sla kwamen. De tijd zal echter alle wonden helen en hopelijk schiet Erik weer opnieuw wortel.
Op een gegeven moment werd Erik suïcidaal. Hij kon er niet meer mee leven zei hij. Therapie en vele praatsessies met lotgenotengroep ‘De Calimero’ hebben hem er weer bovenop geholpen...hem zijn zelfvertrouwen terug gegeven. Ik kon hem wel vertellen dat het er allemaal niet zoveel toe deed maar van mij wou hij het niet aannemen! Als we het toch allemaal van tevoren hadden geweten! Het probleem van Erik werd steeds kleiner en kleiner en onze frustraties steeds groter en groter! Het schuldgevoel dat ik nu heb, wetende dat ik het probleem grotendeels zelf veroorzaakt heb!
We zijn allebei ook gewoon dol op Rucola sla. Die lekkere knapperige blaadjes met hun nootachtige smaak. We aten het misschien wel 3 keer in de week. Mijn god, als je er toch achteraf over nadenkt….
En vandaag gewoon op mijn werk…even in de pauze het nieuws lezen op NU.nl. Na jaren van ellende stond daar zomaar ineens het verlossende antwoord op de vraag waarom de penis van Erik maar kleiner en kleiner werd:
Paniek in Duitsland om rucola
Uitgegeven: 12 augustus 2009 14:52
Laatst gewijzigd: 12 augustus 2009 17:41
HANNOVER - Duitse supermarkten halen rucola uit de schappen omdat tussen de bladeren het giftige klein kruiskruid kan zitten.
De discounter Plus maakte woensdag bekend uit voorzorg de slasoort voorlopig nergens meer te verkopen.
Plus reageerde op een waarschuwing van een Duitse wetenschapper. De onderzoeker van het farmaceutisch instituut van de universiteit Bonn stelde vast dat zich tussen rucola die in de Bondsrepubliek te koop is, bladeren van klein kruiskruid kunnen bevinden.
Verdachte gevallen
Zelfs kleine hoeveelheden van deze plant kunnen schadelijk zijn voor de gezondheid, aldus de deskundige.
Hij onderzocht aanvankelijk een verpakking uit een supermarkt in Hannover, maar stuitte daarna ook in andere winkels op verdachte gevallen.
http://www.nu.nl/gezondheid/2058786/paniek-in-duitsland-om-rucola.html
KLEIN KRUISKRUID!!! Wie had dat verdomme kunnen bedenken! Verdriet! Tranen! "Sla is konijnenvoer" zei mijn broer altijd al…Achteraf zie je de puzzelstukjes allemaal op hun plaats vallen. Ooit een konijn met een enorme leute voorbij zien komen?! Juist...ik ook niet! En mijn broer de 'anti-sla' activist heeft de grootste paling van de hele voetbalclub. Zowel in diameters als in lengte. Daar staat ie in de wijde omgeving om bekend.
Wat een bak ellende! Maar we moeten positief blijven denken! Het enige positieve dat ik nu aan dit hele verhaal zie is dat ik, als oprichtster van het DAF ( Doperwten Actie Front) , van mening ben dat dit de comeback van de doperwt indirect wel ten goede zal komen. Misschien kunnen we hier zo nog een beetje een slaatje uit slaan. Erik probeert ook afleiding te zoeken door zich nu tevens ten volle in te zetten voor de stichting. Hij weet immers als geen ander hoe het voelt om een dopewrt te zijn; klein en onbegrepen…un Petit peul.
Een beetje een trauma heeft Erik er wel aan over gehouden. De radio kan even niet meer aan. Zodra ie dat liedje hoort "Slaaaaaaahaaaahaaaa(p lekker ding)" draait ie volledig door. In de supermarkt begon hij net te hyperventileren toen we bij de groenteafdeling langs de kroppen sla kwamen. De tijd zal echter alle wonden helen en hopelijk schiet Erik weer opnieuw wortel.
maandag 10 augustus 2009
Kangoeroes versus apen
Het is 2 uur s’nachts. Als hagelslag bij heldere hemel gebeurd het. Ik begin als een dolgedraaide kangoeroe rond te springen in mijn woonkamer. Mijn 2 katten stoppen spontaan met al hun slaap- en wasactiviteiten en kruipen op dat moment, met ogen als pizzaborden, onder de kast. Waarschijnlijk omdat ze vanaf die plek de show het beste kunnen bekijken. En geef ze eens ongelijk want zo’n spektakel wil je natuurlijk niet missen.
Ik merk ook dat, hoe vaker ik het doe, hoe beter de show wordt. Mijn 2 katten mogen dan wel mijn beste vrienden zijn waarvan ik weet dat ze me nooit laten zitten, toch heb ik wel een beetje last van podiumvrees. Ze zijn ook best kritisch af en toe. Je kunt ze niet zomaar eventjes van alles voorschotelen. Juist daardoor weet ik dat ik nu gewoon op het punt ben aangeland dat ik een hele sterke show neerzet. Elvis en Mavis(vernoemd naar Guus Mavis) geven me, als ik klaar ben, een mauwconcert dat gelijk staat aan ‘We want more!’
Vol overgave gil ik mee en ik zing mijn Lungs er bijna uit. Bij de woorden ‘kick’, ‘slap’ en ‘fist’, maak ik kungfu gebaren. Als ik een wilde bui heb pak ik ook mijn gitaar erbij waar ik wel 3 akkoorden op kan spelen. Dat maakt echter helemaal niks uit want dat is precies genoeg ( voor de liefhebbers: A, D en E). Ik spring op de salontafel en schud met mijn denkbeeldige bos wilde haar. Als ik echt goed op dreef ben dan mep ik aan het einde van mijn show mijn gitaar ook aan diggelen. Dat geeft pas echt het ultieme gevoel van bevrijding en opluchting. ..Later een beetje van spijt als ik weer in de kangoeroe( moehaha inkoppertje) buidel moet tasten voor een nieuwe. Alcohol maakt meer gitaren kapot dan je lief is. Een kangoeroe vernield echter niet 2 keer een nieuwe gitaar dus ik heb nu speciaal voor de show een paar goedkopere exemplaren op marktplaats aangeschaft. Van die grote spaanse gitaren met een joekel van een klankkast zodat ze makkelijk versplinteren als je ze op de grond slaat. Een stuk beter kapot te krijgen dan zo'n massief elektrisch ding. Ja het begint nu echt professionele vormen aan te nemen.
Laatst kwam mijn buurman zelfs vragen waarom hij niet uitgenodigd was voor het huiskamerconcert van Florence and de machine?! Met valse bescheidenheid, in mijn ene hand de gitaar en de andere een flesje wijn, zei ik dat hij niet Florence maar mij had horen optreden. ‘Damn’ dacht ik bij mezelf ‘ik ben net zo goed als ik dacht! misschien wel beter…’ Buurmanlief zei het fantastisch te vinden maar vroeg echter wel of ik de concerten dan in het vervolg overdag wou gaan geven. Zijn 7 kinderen konden namelijk niet slapen.
Toen knapte er iets in me. “Excuse me?!”zei ik. Hoe haal je het in je hersenpan?! Weet je wel hoeveel last ik dagelijks heb van dat nageslacht van jou? Moet ik de ontwikkeling van mijn talent gaan inperken omdat jij het nodig vindt om met een troep wilde apen in een piepklein huisje naast me te gaan wonen? Ik ben een artiest! Een kunstenaar! Als ik in inspiratie voel opkomen, dan moet ik daar op dat moment aan toe geven! Zo werkt dat gewoon met mensen die zoveel muzikaal talent hebben als ik. Dus je moet er maar gewoon aan wennen, net als ik aan die apenheul van jou heb moeten wennen!“
Dat pikte hij niet, zei hij! Sjah…de waarheid is soms hard en niet alle mensen kunnen die incasseren. Kritiek, en vooral op eigen kinderen, blijft lastig te verhapstukken. Normaal kan ik daar best boven staan en er begrip voor opbrengen. Zeker wanneer het een dicht bij de primaten staand geval als mijn buurman betreft . Ik probeer altijd rekening te houden met de beperktheid in denken van sommige mensen omdat ze nu eenmaal niet beter weten... nooit anders hebben geleerd. Nu had ik echter geen begrip meer… De koek en ook de wijn was op! Ik zei dus dat ie de boom in kon samen met al zijn kroost! Want daar zijn apen toch zo goed in?! Boompje klimmen!
Het alfamannetje had echter geen zin om zich door mij de vlooien te laten af vangen en begon dreigend heen en weer te lopen voor mijn deur. Eventjes kneep ik ‘m. De beelden van Bokito in Blijdorp spookten door mijn hoofd. Apen kunnen tot rare dingen in staat zijn als ze boos worden gemaakt. Ze kunnen zelfs transformeren tot een moordlustige vechtmachine. Ik besloot dus dat ik heel snel iets moest doen als ik mijn territorium nog wilde verdedigen. Ik ging over tot de wijze raad van mijn moeder, namelijk: de eerste klap is een euro waard! Een verrassingsaanval zou het beste uitpakken meende ik.
In een fractie van een seconde was het gebeurd. Daar lag hij languit voor de voordeur. Ik was verbaasd over het gemak waarmee het geklaard was. Ik keek om me heen of niemand het gezien had. En ja hoor, buurvrouw Sietske zat wel tussen de geraniums door te koekeloeren, telefoon in de hand. Oh oh…nou ben ik mooi een aap gelogeerd dacht ik bij mezelf. Nou ja, de verklaring had ik in ieder geval al klaar: “ A kiss with a fist is better than none!”
Met dank aan Florence:
http://www.youtube.com/watch?v=wjmrx7zSj00&feature=player_embedded
Hoe fijn soms een simpel stukje 3 akkoorden rock and roll kan zijn!
Zondag 19:15 @ Charlie
Ik merk ook dat, hoe vaker ik het doe, hoe beter de show wordt. Mijn 2 katten mogen dan wel mijn beste vrienden zijn waarvan ik weet dat ze me nooit laten zitten, toch heb ik wel een beetje last van podiumvrees. Ze zijn ook best kritisch af en toe. Je kunt ze niet zomaar eventjes van alles voorschotelen. Juist daardoor weet ik dat ik nu gewoon op het punt ben aangeland dat ik een hele sterke show neerzet. Elvis en Mavis(vernoemd naar Guus Mavis) geven me, als ik klaar ben, een mauwconcert dat gelijk staat aan ‘We want more!’
Vol overgave gil ik mee en ik zing mijn Lungs er bijna uit. Bij de woorden ‘kick’, ‘slap’ en ‘fist’, maak ik kungfu gebaren. Als ik een wilde bui heb pak ik ook mijn gitaar erbij waar ik wel 3 akkoorden op kan spelen. Dat maakt echter helemaal niks uit want dat is precies genoeg ( voor de liefhebbers: A, D en E). Ik spring op de salontafel en schud met mijn denkbeeldige bos wilde haar. Als ik echt goed op dreef ben dan mep ik aan het einde van mijn show mijn gitaar ook aan diggelen. Dat geeft pas echt het ultieme gevoel van bevrijding en opluchting. ..Later een beetje van spijt als ik weer in de kangoeroe( moehaha inkoppertje) buidel moet tasten voor een nieuwe. Alcohol maakt meer gitaren kapot dan je lief is. Een kangoeroe vernield echter niet 2 keer een nieuwe gitaar dus ik heb nu speciaal voor de show een paar goedkopere exemplaren op marktplaats aangeschaft. Van die grote spaanse gitaren met een joekel van een klankkast zodat ze makkelijk versplinteren als je ze op de grond slaat. Een stuk beter kapot te krijgen dan zo'n massief elektrisch ding. Ja het begint nu echt professionele vormen aan te nemen.
Laatst kwam mijn buurman zelfs vragen waarom hij niet uitgenodigd was voor het huiskamerconcert van Florence and de machine?! Met valse bescheidenheid, in mijn ene hand de gitaar en de andere een flesje wijn, zei ik dat hij niet Florence maar mij had horen optreden. ‘Damn’ dacht ik bij mezelf ‘ik ben net zo goed als ik dacht! misschien wel beter…’ Buurmanlief zei het fantastisch te vinden maar vroeg echter wel of ik de concerten dan in het vervolg overdag wou gaan geven. Zijn 7 kinderen konden namelijk niet slapen.
Toen knapte er iets in me. “Excuse me?!”zei ik. Hoe haal je het in je hersenpan?! Weet je wel hoeveel last ik dagelijks heb van dat nageslacht van jou? Moet ik de ontwikkeling van mijn talent gaan inperken omdat jij het nodig vindt om met een troep wilde apen in een piepklein huisje naast me te gaan wonen? Ik ben een artiest! Een kunstenaar! Als ik in inspiratie voel opkomen, dan moet ik daar op dat moment aan toe geven! Zo werkt dat gewoon met mensen die zoveel muzikaal talent hebben als ik. Dus je moet er maar gewoon aan wennen, net als ik aan die apenheul van jou heb moeten wennen!“
Dat pikte hij niet, zei hij! Sjah…de waarheid is soms hard en niet alle mensen kunnen die incasseren. Kritiek, en vooral op eigen kinderen, blijft lastig te verhapstukken. Normaal kan ik daar best boven staan en er begrip voor opbrengen. Zeker wanneer het een dicht bij de primaten staand geval als mijn buurman betreft . Ik probeer altijd rekening te houden met de beperktheid in denken van sommige mensen omdat ze nu eenmaal niet beter weten... nooit anders hebben geleerd. Nu had ik echter geen begrip meer… De koek en ook de wijn was op! Ik zei dus dat ie de boom in kon samen met al zijn kroost! Want daar zijn apen toch zo goed in?! Boompje klimmen!
Het alfamannetje had echter geen zin om zich door mij de vlooien te laten af vangen en begon dreigend heen en weer te lopen voor mijn deur. Eventjes kneep ik ‘m. De beelden van Bokito in Blijdorp spookten door mijn hoofd. Apen kunnen tot rare dingen in staat zijn als ze boos worden gemaakt. Ze kunnen zelfs transformeren tot een moordlustige vechtmachine. Ik besloot dus dat ik heel snel iets moest doen als ik mijn territorium nog wilde verdedigen. Ik ging over tot de wijze raad van mijn moeder, namelijk: de eerste klap is een euro waard! Een verrassingsaanval zou het beste uitpakken meende ik.
In een fractie van een seconde was het gebeurd. Daar lag hij languit voor de voordeur. Ik was verbaasd over het gemak waarmee het geklaard was. Ik keek om me heen of niemand het gezien had. En ja hoor, buurvrouw Sietske zat wel tussen de geraniums door te koekeloeren, telefoon in de hand. Oh oh…nou ben ik mooi een aap gelogeerd dacht ik bij mezelf. Nou ja, de verklaring had ik in ieder geval al klaar: “ A kiss with a fist is better than none!”
Met dank aan Florence:
http://www.youtube.com/watch?v=wjmrx7zSj00&feature=player_embedded
Hoe fijn soms een simpel stukje 3 akkoorden rock and roll kan zijn!
Zondag 19:15 @ Charlie
woensdag 5 augustus 2009
Writers Blo(g)ck
Oei oei oei, ik ben nog maar net gestart met mijn carrière als professioneel blogger en ik heb al last van een ’writers block'. Gelukkig heb ik gehoord dat dat de besten ( en daar hoor ik natuurlijk ook bij) overkomt. Ik maak me er dus niet naar over. Dat komt vanzelf wel weer goed als ik een nieuwe voorraad inspiratiestimulans heb ingeslagen. Alle goede schrijvers hebben wel eens wat stimulerende en geestverruimende middelen nodig om tot een goed verhaal te komen. Zo ook ik dus.
Normaliter beschik ik steevast over minimaal 3 weken alcoholische voorraad. Ik ben ook niet voor niks dicht bij Duitsland gaan wonen want daar is het nog stukken goedkoper. Scheelt me bijna een half maandloon. Maar ok, ik ben nu dus binnen een week al door mijn voorraad heen geraakt. Wat er gebeurd is? Ik ben aan het trainen voor Lowlands! Ik heb nog 2 weken de tijd om in topvorm te raken. Die lever moet groeien om straks in 4 dagen een topprestatie neer te zetten. Ik kan me geen momenten van zwakte permitteren. Liters weg tanken op competitieniveau, daar draait het allemaal om op Lowlands. Die muziek enzo, das maar bijzaak...Dat vertel ik altijd tegen de festivalheidenen, dat ik ga voor de 'goede muziek'. Yeah right!
Elk jaar zie je ze weer, die losers die denken dat ze het wel ‘eventjes' doen. Training is onzin, vinden ze. De meesten komen echter van een koude bierkermis thuis. Je pikt ze er ook zo uit. Donderdagavond staan ze al te brokkelen bij het hek. I told you so! Een zielige vertoning vind ik het altijd....
Ok, je hebt uiteraard ook natuurtalenten. Van die mensen die al met een bierbuik geboren worden. Sjah het is niet allemaal eerlijk verdeeld en daar kan menigeen alleen maar van dromen. Je kunt blijven dromen maar je kunt ook wat gaan doen: trainen dus!
Ik denk dat ik momenteel al aardig in vorm ben. Vijf weken lang is het elke maandag testavond. Na 8 fleskes bier en een halfje rode wijn sleur ik mijn trapijzer uit de schuur. Vervolgens begin ik aan mijn dagelijks rondje door de wijk. Het is routine en ik kan het fietsen op de automatische piloot. Ik denk zelfs wel met een blinddoek. Maar maandag is het “Klikko-dag”. Dinsdag worden ze opgehaald door Victor Vuilvraat dus maandagavond gaan ze aan de straat. Dat is de ultieme test. Dan komt het aan op een goede coördinatie, ruimtelijk inzicht en reactievermogen.
Drie weken geleden was het bij de derde Klikko al meteen raak. Bam, vol erin! Een snoekduik van 3 meter en daar lag ik in de voortuin van buurvrouw Sietske. Verschrikt keek ze tussen haar geraniums naar buiten om te zien wat haar vlinderstruik ineens zo deed bewegen. Verontschuldigend stak ik mijn hand op ‘Sorry buuv’! Enigzins bezorgd kwam ze naar buiten gerend of ik niks mankeerde? “ Nee hoor, gaat best” zei ik met mijn bek vol halve tanden. Ik heb de ronde maar niet meer verder vervolgd en heb meteen rechtsomkeert gemaakt. Pff, er was duidelijk nog werk aan de winkel!
Twee weken terug ging het al een stuk beter! Ik heb zeker 2 hele straten uit gefietst en ik denk wel 18 containers voordat het toch tot en crash kwam. Ik betwijfel echt of het wel geheel aan mij lag want hij stond er echt heeeel erg onhandig achter een paar bosjes en veel te ver op straat. Sommige mensen kunnen nog niet eens met goed fatsoen een container aan de straat zetten. Wat moet er wel niet van hun kinderen terecht komen?! Bezaaid met mieren, maden en hier en daar een paar aardappelschillen ( het was de ‘groene’ dag) toch weer enigszins teleurgesteld naar huis getrapt.
Afgelopen maandag, kan ik jullie verheugd vermelden, heb ik de gehele ronde feilloos gemaakt! Woehaa! Zelfs nog een straatje extra mee gepikt om de overwinning te vieren en nog wat langer van de euforie te genieten! Als een ware Joop Zoetemelk kwam ik de gang weer in geracet! Jammer dat ik even een poortje te vroeg naar binnen stapte maar ik hou het erop dat dat vooral door blijdschap werd veroorzaakt. Zo trots ben ik op mezelf! Nog nooit was ik zo vroeg al in topvorm! Dit gaat mijn jaar worden, ik voel het!
Morgen weer de grens over om de voorraden aan te vullen en dan hoop ik jullie volgende week weer van een nieuwe frisse blog te kunnen voorzien!
Normaliter beschik ik steevast over minimaal 3 weken alcoholische voorraad. Ik ben ook niet voor niks dicht bij Duitsland gaan wonen want daar is het nog stukken goedkoper. Scheelt me bijna een half maandloon. Maar ok, ik ben nu dus binnen een week al door mijn voorraad heen geraakt. Wat er gebeurd is? Ik ben aan het trainen voor Lowlands! Ik heb nog 2 weken de tijd om in topvorm te raken. Die lever moet groeien om straks in 4 dagen een topprestatie neer te zetten. Ik kan me geen momenten van zwakte permitteren. Liters weg tanken op competitieniveau, daar draait het allemaal om op Lowlands. Die muziek enzo, das maar bijzaak...Dat vertel ik altijd tegen de festivalheidenen, dat ik ga voor de 'goede muziek'. Yeah right!
Elk jaar zie je ze weer, die losers die denken dat ze het wel ‘eventjes' doen. Training is onzin, vinden ze. De meesten komen echter van een koude bierkermis thuis. Je pikt ze er ook zo uit. Donderdagavond staan ze al te brokkelen bij het hek. I told you so! Een zielige vertoning vind ik het altijd....
Ok, je hebt uiteraard ook natuurtalenten. Van die mensen die al met een bierbuik geboren worden. Sjah het is niet allemaal eerlijk verdeeld en daar kan menigeen alleen maar van dromen. Je kunt blijven dromen maar je kunt ook wat gaan doen: trainen dus!
Ik denk dat ik momenteel al aardig in vorm ben. Vijf weken lang is het elke maandag testavond. Na 8 fleskes bier en een halfje rode wijn sleur ik mijn trapijzer uit de schuur. Vervolgens begin ik aan mijn dagelijks rondje door de wijk. Het is routine en ik kan het fietsen op de automatische piloot. Ik denk zelfs wel met een blinddoek. Maar maandag is het “Klikko-dag”. Dinsdag worden ze opgehaald door Victor Vuilvraat dus maandagavond gaan ze aan de straat. Dat is de ultieme test. Dan komt het aan op een goede coördinatie, ruimtelijk inzicht en reactievermogen.
Drie weken geleden was het bij de derde Klikko al meteen raak. Bam, vol erin! Een snoekduik van 3 meter en daar lag ik in de voortuin van buurvrouw Sietske. Verschrikt keek ze tussen haar geraniums naar buiten om te zien wat haar vlinderstruik ineens zo deed bewegen. Verontschuldigend stak ik mijn hand op ‘Sorry buuv’! Enigzins bezorgd kwam ze naar buiten gerend of ik niks mankeerde? “ Nee hoor, gaat best” zei ik met mijn bek vol halve tanden. Ik heb de ronde maar niet meer verder vervolgd en heb meteen rechtsomkeert gemaakt. Pff, er was duidelijk nog werk aan de winkel!
Twee weken terug ging het al een stuk beter! Ik heb zeker 2 hele straten uit gefietst en ik denk wel 18 containers voordat het toch tot en crash kwam. Ik betwijfel echt of het wel geheel aan mij lag want hij stond er echt heeeel erg onhandig achter een paar bosjes en veel te ver op straat. Sommige mensen kunnen nog niet eens met goed fatsoen een container aan de straat zetten. Wat moet er wel niet van hun kinderen terecht komen?! Bezaaid met mieren, maden en hier en daar een paar aardappelschillen ( het was de ‘groene’ dag) toch weer enigszins teleurgesteld naar huis getrapt.
Afgelopen maandag, kan ik jullie verheugd vermelden, heb ik de gehele ronde feilloos gemaakt! Woehaa! Zelfs nog een straatje extra mee gepikt om de overwinning te vieren en nog wat langer van de euforie te genieten! Als een ware Joop Zoetemelk kwam ik de gang weer in geracet! Jammer dat ik even een poortje te vroeg naar binnen stapte maar ik hou het erop dat dat vooral door blijdschap werd veroorzaakt. Zo trots ben ik op mezelf! Nog nooit was ik zo vroeg al in topvorm! Dit gaat mijn jaar worden, ik voel het!
Morgen weer de grens over om de voorraden aan te vullen en dan hoop ik jullie volgende week weer van een nieuwe frisse blog te kunnen voorzien!
Abonneren op:
Posts (Atom)
