Kangoeroes versus apen

Het is 2 uur s’nachts. Als hagelslag bij heldere hemel gebeurd het. Ik begin als een dolgedraaide kangoeroe rond te springen in mijn woonkamer. Mijn 2 katten stoppen spontaan met al hun slaap- en wasactiviteiten en kruipen op dat moment, met ogen als pizzaborden, onder de kast. Waarschijnlijk omdat ze vanaf die plek de show het beste kunnen bekijken. En geef ze eens ongelijk want zo’n spektakel wil je natuurlijk niet missen.

Ik merk ook dat, hoe vaker ik het doe, hoe beter de show wordt. Mijn 2 katten mogen dan wel mijn beste vrienden zijn waarvan ik weet dat ze me nooit laten zitten, toch heb ik wel een beetje last van podiumvrees. Ze zijn ook best kritisch af en toe. Je kunt ze niet zomaar eventjes van alles voorschotelen. Juist daardoor weet ik dat ik nu gewoon op het punt ben aangeland dat ik een hele sterke show neerzet. Elvis en Mavis(vernoemd naar Guus Mavis) geven me, als ik klaar ben, een mauwconcert dat gelijk staat aan ‘We want more!’

Vol overgave gil ik mee en ik zing mijn Lungs er bijna uit. Bij de woorden ‘kick’, ‘slap’ en ‘fist’, maak ik kungfu gebaren. Als ik een wilde bui heb pak ik ook mijn gitaar erbij waar ik wel 3 akkoorden op kan spelen. Dat maakt echter helemaal niks uit want dat is precies genoeg ( voor de liefhebbers: A, D en E). Ik spring op de salontafel en schud met mijn denkbeeldige bos wilde haar. Als ik echt goed op dreef ben dan mep ik aan het einde van mijn show mijn gitaar ook aan diggelen. Dat geeft pas echt het ultieme gevoel van bevrijding en opluchting. ..Later een beetje van spijt als ik weer in de kangoeroe( moehaha inkoppertje) buidel moet tasten voor een nieuwe. Alcohol maakt meer gitaren kapot dan je lief is. Een kangoeroe vernield echter niet 2 keer een nieuwe gitaar dus ik heb nu speciaal voor de show een paar goedkopere exemplaren op marktplaats aangeschaft. Van die grote spaanse gitaren met een joekel van een klankkast zodat ze makkelijk versplinteren als je ze op de grond slaat. Een stuk beter kapot te krijgen dan zo'n massief elektrisch ding. Ja het begint nu echt professionele vormen aan te nemen.

Laatst kwam mijn buurman zelfs vragen waarom hij niet uitgenodigd was voor het huiskamerconcert van Florence and de machine?! Met valse bescheidenheid, in mijn ene hand de gitaar en de andere een flesje wijn, zei ik dat hij niet Florence maar mij had horen optreden. ‘Damn’ dacht ik bij mezelf ‘ik ben net zo goed als ik dacht! misschien wel beter…’ Buurmanlief zei het fantastisch te vinden maar vroeg echter wel of ik de concerten dan in het vervolg overdag wou gaan geven. Zijn 7 kinderen konden namelijk niet slapen.

Toen knapte er iets in me. “Excuse me?!”zei ik. Hoe haal je het in je hersenpan?! Weet je wel hoeveel last ik dagelijks heb van dat nageslacht van jou? Moet ik de ontwikkeling van mijn talent gaan inperken omdat jij het nodig vindt om met een troep wilde apen in een piepklein huisje naast me te gaan wonen? Ik ben een artiest! Een kunstenaar! Als ik in inspiratie voel opkomen, dan moet ik daar op dat moment aan toe geven! Zo werkt dat gewoon met mensen die zoveel muzikaal talent hebben als ik. Dus je moet er maar gewoon aan wennen, net als ik aan die apenheul van jou heb moeten wennen!“

Dat pikte hij niet, zei hij! Sjah…de waarheid is soms hard en niet alle mensen kunnen die incasseren. Kritiek, en vooral op eigen kinderen, blijft lastig te verhapstukken. Normaal kan ik daar best boven staan en er begrip voor opbrengen. Zeker wanneer het een dicht bij de primaten staand geval als mijn buurman betreft . Ik probeer altijd rekening te houden met de beperktheid in denken van sommige mensen omdat ze nu eenmaal niet beter weten... nooit anders hebben geleerd. Nu had ik echter geen begrip meer… De koek en ook de wijn was op! Ik zei dus dat ie de boom in kon samen met al zijn kroost! Want daar zijn apen toch zo goed in?! Boompje klimmen!

Het alfamannetje had echter geen zin om zich door mij de vlooien te laten af vangen en begon dreigend heen en weer te lopen voor mijn deur. Eventjes kneep ik ‘m. De beelden van Bokito in Blijdorp spookten door mijn hoofd. Apen kunnen tot rare dingen in staat zijn als ze boos worden gemaakt. Ze kunnen zelfs transformeren tot een moordlustige vechtmachine. Ik besloot dus dat ik heel snel iets moest doen als ik mijn territorium nog wilde verdedigen. Ik ging over tot de wijze raad van mijn moeder, namelijk: de eerste klap is een euro waard! Een verrassingsaanval zou het beste uitpakken meende ik.

In een fractie van een seconde was het gebeurd. Daar lag hij languit voor de voordeur. Ik was verbaasd over het gemak waarmee het geklaard was. Ik keek om me heen of niemand het gezien had. En ja hoor, buurvrouw Sietske zat wel tussen de geraniums door te koekeloeren, telefoon in de hand. Oh oh…nou ben ik mooi een aap gelogeerd dacht ik bij mezelf. Nou ja, de verklaring had ik in ieder geval al klaar: “ A kiss with a fist is better than none!”

Met dank aan Florence:

http://www.youtube.com/watch?v=wjmrx7zSj00&feature=player_embedded


Hoe fijn soms een simpel stukje 3 akkoorden rock and roll kan zijn!

Zondag 19:15 @ Charlie