Een bovenaardse kater

Iedereen is wel ergens goed in of heeft ergens veel verstand van. In mijn geval is het dat ik een ‘kater- deskundige’ ben. Dan doel ik niet op het feit dat ik samenwoon met een kater en zijn keutels op een krant heb uitgeplozen teneinde zijn rol in de voedselketen te bepalen. Nee, het gaat hier over de, voor de meesten van ons in meerdere of mindere mate bekende, alcoholkater.

Deskundige wordt je niet zomaar. Ik heb gemiddeld om de 3 a 4 weken wel een kater of op zijn minst een katertje. En dat al zeker zo’n 15 jaar lang. Even rekenen… dat zijn dus grosso modo 15 x 15=225 katers. Het is eigenlijk een mirakel dat de resterende hersencellen momenteel mijn vingertjes nog richting toetsenbord weten aan te sturen. Mahja, je moet er wat voor over hebben als je, met een mooi woord ‘ervaringsdeskundige’ wilt worden.

Ondanks dat ik er veel verstand van heb, heb ik overigens nog nooit de verklaring voor de benaming ‘kater’ kunnen traceren. Waarom heet het geen ‘drankziek’ bijvoorbeeld ? Twee theorieën die ik kan bedenken zijn de volgende: tekort aan water= kater. Het scheelt maar 1 letter. Een kater ontstaat zoals wel bekend door uitdroging oftewel een K-lotegevoel door te weinig water. Het had dus ook wel ‘kwater’ kunnen heten maar misschien vond de woordschepper dit niet zo lekker bekken. Of de 2e, en meer waarschijnlijke mogelijkheid is, dat degene gewoon een 11 kilo wegende kat had die met regelmaat een noodlanding maakte op zijn nietsvermoedende hoofd met een vreselijk hoofdpijn als gevolg. Als iemand hier het verlossende antwoord heeft, hoor ik dat graag!

Katers zijn er in vele variaties. Zo is er de ‘ik –vrees- dat- ik -dood –ga’ kater, die beter ‘de krater’ kan worden genoemd waarbij het schijnt dat er ergens in de nacht een bom genadeloos een gat in de schedel heeft geslagen en waarbij je soms zelfs zou wensen dat je laatste uur al geslagen had om vervolgens vreedzaam en verlost van de constante heipaal op je dak, in eeuwige rust te verblijven. Deze kater is ook niet met een dagje verdwenen. Nee, hij blijft nog gezellig een paar daagjes bij je plakken zoals ongewenste visite die zich maar niet de deur uit laat werken. Maar als je hem maar lang genoeg niks te drinken geeft hoepelt ie vanzelf wel een keer op.

Dan is er de ‘goh -dit -valt –me- nog- best- mee’ kater; tijdens het tot stand brengen van de kater maak je reeds een kansberekening van het aantal eenheden alcohol plus het aantal uren slaap, in relatie tot de te verwachten brakheid. Dan blijkt de volgende dag dat 2 flessen wijn en 4 uur slaap een minder destructief effect hadden dan ingeschat.

Voorts hebben we nog de ‘ ja -dit -was –te- verwachten’ kater; de kansberekening en het daadwerkelijke eindresultaat zijn nagenoeg gelijk. Meestal heb ik deze kater. Ervaringen uit het verleden bieden toch wel een zekere garantie voor het heden. En uiteraard heb ik van alle katers de statistische gegevens bijgehouden waardoor er een nauwkeurige schatting kan worden gemaakt. Vandaag werd ik echter toch overrompeld door de ‘dit- is-echt- onmogelijk- kater’; 3 flesjes bier hebben het effect van 3 kratten. Ja, hoor ik jullie denken, dan ben je dus mooi geen deskundige! Maar dat laat ik me natuurlijk niet aanleunen. Daarom noem ik het ook de ‘onmogelijke’ kater. Er is gewoon geen wetenschappelijke verklaring voor. Ik heb zitten zoeken naar indirect van invloed zijnde factoren maar er zijn geen aanwijzingen voor dit resultaat. Het is een soort van bovennatuurlijk verschijnsel. Ik vermoed dat ik vannacht door buitenaardse wezens van mijn bed ben gelicht voor een heel wild feest in de UFO waarbij ik per ongeluk toch nog een paar liter marsmummelman heb weg gewerkt. En nu weet ik natuurlijk nergens meer van omdat ze mijn geheugen hebben gewist voor ze me weer terug brachten naar bed. Nou ja, leuk is het allemaal niet want er bestaat niets ergers voor een katerdeskundige dan een kater te hebben zonder te weten hoe deze precies is veroorzaakt.
Ik ga in bed liggen huilen.